Әни шулай ук ике баланың (ятим булганнардыр күрәсең) тегермәнгә бодай тарттырырга барулары турында да сөйли иде. Алар он тарттыргач, тегермәнгә ат белән килгән бер абзыйның юл уңаеннан аларны да утыртып кайтуын үтенәләр. Тегермәнче балаларның олауга утырып китүләрен күреп кала. Бу көнне чатлама суык була. Теге абзый онны үзенә алып калу өчен балаларны юлда төшереп калдыра, алар шунда туңып үләләр. Бу хәлдән соң авыл халкы нәфрәтләнеп аңа җәза бирергә уйлый: эссе итеп мунча ягалар һәм бу бәндәне чишендереп бер мунчага кертәләр, бер салкынга чыгаралар... Нәтиҗәдә, ул үлә. Бер чиләк он өчен ничә кешенең гомере өзелә! Шуңа күрә әни һәрвакыт: «Өстәлдә икмәк булса, ашарга бернәрсә дә юк, дип әйтмәгез. Бу гөнаһ!», – дия торган иде.
Мин бу хәлләр турында йөз ел элек ачлыктан һәлак булган кешеләрне искә алып, мәчетләрдә һәм чиркәүләрдә алар рухына гыйбадәт кылынсын, намазлар укылсын иде дигән өмет белән язам. Безнең белешмә