Кеше хезмәте белән данлы

Зөмәрә Әнвәр кызы 1957 елның 6 маенда крестьян гаиләсендә туа. Арслан урта мәктәбендә укып, 1974 елда 10 сыйныфны тәмамлый һәм урта белем турында аттестат ала. Әтисе – Әхмәдиев Әнвәр Мөгаллим улы 1928 елгы, урманчы була. Әнисе Тәгьзимә Гайзәт кызы да 1928 елгы, балачактан колхозда эшләгән. Зөмәрә гаиләдәге алты бала арасында өченче сабый булып дөньяга килә. Әтиләре 1967 елда гаиләгә терәк булырдай чагында вафат була.

«Әтием үлгәндә миңа 10 яшь иде, әни һәрвакыт эштә булды, без өй эшләрен эшләп, кече туганнарыбызны карашып үстек», – дип искә ала ул.

Урта мәктәпне тәмамлагач, алга таба уку мөмкинлеге булмый, әнисенә кече туганнарын аякка бастырырга ярдәмләшә, Чишмә шикәр заводында эшли. Бер елдан соң Уфага китеп,

М. Киров исемендәге заводка телефон аппараты челтәрләрен чистартучы булып эшкә урнаша. Анда ике ел эшләгәннән соң, кире туган районына кайта.

Биредә ул үзенең язмышын, булачак ире Владимир Габитовны очрата, ул Дим районында ВНПС слесаре булып эшли. Бер-берсенә карата тирән хисләр кичергән яшьләр 1977 елда өйләнешәләр. Яңа тормыш, авырлыклары һәм шатлыклары белән гаилә тормышы башлана. Ире Арслан авылында колхозга терлекче булып урнаша һәм пенсиягә чыкканчы шунда эшли. Крестьян хезмәтенә зур җаваплылык белән карый.

Зөмәрә Әнвәр кызы үз гомерендә берничә һөнәр үзләштерә, тормыш күп нәрсәгә өйрәнергә мәҗбүр итә. Башта Арслан элемтә бүлегендә почтальон була, җиде ел гәзит-журналлар тарата. 90-нчы еллар башында балалар бакчасына тәрбияче ярдәмчесе булып урнаша. Эшен бик ошата, әмма бер-бер артлы кыскартулар башлана, бу хәл Зөмәрә Әнвәр кызы эшләгән коллективны да читләтеп узмый. Балалар бакчасы штаты кыскартылу сәбәпле эштән китәргә туры килә.

Эш сөючән кешегә эш табылып тора. 1992 елда Зөмәрә Әнвәр кызын Арслан авыл Советына хисапчы-кассир итеп чакыралар, ә 6 айдан соң авыл Советы хакимияте белгече вазифасына күчерәләр.

Хатын-кызларның күбесе карьера баскычыннан күтәрелү белән беррәттән гаиләсе турында да хәстәрлек күреп яши. Габитовлар гаиләсендә дә өч бала үсә, аларны үз үрнәкләрендә лаеклы кеше итеп тәрбияләргә дә вакыт табалар.

Әйтеп торасы да түгел, 90-нчы елларда һәр гаиләгә нинди авырлыклар кичерергә туры килүен һәркем хәтерли торгандыр. Владимир Фәрит улы үзалдына йорт төзү максатын куйган елларда төзелеш материалларын табу мөмкин булмый, кибетләрдә бернәрсә дә сатылмый диярлек.

«Әгәр зур адымнар ясый алмасаң, максатыңа таба вак адымнар белән бар», – ди халык мәкале.

Габитовлар нәкъ менә шулай, кечкенә адымнар ясап башта абзар төзиләр, сыер сатып алалар. Бакча тутырып яшелчә-җимешләр үстерәләр. Ал-ял белмичә эшлиләр.

Ничек кенә авыр булмасын, ул вакытларны сагынып искә алалар. Бу аңлашыла да: ул – яшьлек еллары, йөгерә-йөгерә эшләгән, шатланып балалар үстергән, кулда егәрлек, көч бар чак.

– Шатлыклар да күп булды, – дип искә ала ул елмаеп. – Балаларым һәрвакыт яхшы билгеләргә генә укыдылар, югары белем алдылар. Хәзер өчесе дә гаиләле, һәркайсы үз эше белән мәшгуль. Алты оныгым бар. Балалар, гаилә, яраткан эш – бәхет нигезе менә шул төшенчәләргә бәйле, – дигән фикердә Зөмәрә Габитова.

Аякларыңда нык басып торыр өчен аларның ярдәме кирәк, бу тормышта аңа балалары һәм ире терәк, ул аңа бар эштә ярдәм кулы суза.

Зөмәрә Әнвәр кызы Арслан авыл Советында егерме ел эшләгәннән соң, 2013 елда лаеклы ялга чыккан.

Бүгенге көндә ул өй эшләре белән мәшгуль, алар мал-туар тоталар, җәен тавыклар, бройлер чебешләр, үрдәкләр асрыйлар. Хуҗабикәнең яраткан шөгыле – якыннарына тәмле пироглар пешерү.

«Тыныч күңел белән, догалар укып пешергән пылаулар, пилмәннәр һәм беленнәр һәрвакыт уңа», – ди ул.

Буш вакытларында ул шулай ук оныкларына җылы оекбашлар һәм бияләйләр бәйли, бу осталыгы әнисеннән күчкән.

Ул хезмәт белән үткән тормышы белән чын-чыннан горурлана ала.

Авылларыбыз менә шундый гади кешеләргә таянып яши. Яшь буынга алардан үрнәк алып, тырышып эшләп, туган җиребезне яратып яшәргә кирәк.

Кадрия Юлдашбаева, Арслан китапханәсе мөдире.